I RUTA BTT CIDADE DE PONTEVEDRA

A finais do mes pasado, concretamente o día 30 de marzo, a ASCIGA tivo a ocasión de estar presente na inauguración dunha das novas rutas BTT das que, por fortuna, comezan a poboar o mapa da nosa terra. Tratábase da I Ruta BTT Cidade de Pontevedra, a cal tiña a súa saída no mesmo centro da capital do Lérez, en plena avenida Montero Ríos e o seu espectacular marco arquitectónico. Ademáis, un euro da inscripción ía destinado a unha causa solidaria. Todo un acerto por parte do CC Farto, que viñera traballando arreo en montar todo aquel circo.

Esta ruta BTT presentou dous aspectos organizativos novedosos e que non queremos pasar por alto:

Por unha parte tratouse dunha Ruta BTT organizada case única e exclusivamente a través de redes sociais (Facebook). Á marxe das tradicionais pegadas de carteis alá onde chegase un membro da organización, o “boca a boca” e as reportaxes en prensa, radio e televisión, o núcleo do traballo organizativo e informativo para os participantes xestionouse a través da plataforma Facebook, cun perfil creado específicamente para o evento. Neste senso, e dende a nosa humilde opinión, sobre todo en atención a outros clubes que decidan facer o propio, débense por en alza varias cuestións sobre este modo de organización:

-      O aspecto plausible da idea reside, fronte ós tradicionais foros e páxinas, no modo máis dinámico e cercano que outorga ós participantes entre sí e de correlacionarse coa organización, sendo coñecedores case instantáneamente dos traballos e novidades da Ruta así como de poder facer suxerencias en tempo real. Algo no que porfiou ben a organización da Ruta BTT Cidade de Pontevedra, xa que á marxe da información que periódicamente iba colgando no perfil foise respondendo correcta e puntualmente ás dúbidas formuladas de xeito privado. Sen dúbida, o que cabilou na posibilidade de empregar o Facebook como cartel da ruta atinou posto que as ferramentas desta rede social multiplicaron a difusión do evento.

-      Un posible aspecto negativo deste modus operandi estivo no feito de que, quizáis por mor da magnitude do evento e o cuantioso traballo sobre o terreo, o perfil de Facebook desta Ruta non sempre era constante nas publicacións e ás veces daba imaxe de pouco coidado nas formas. E a nosa non era unha opinión illada. Ainda que se trate dun evento de ocio, non deixa de ser a imaxe dunha organización baixo cuia responsabilidade ían a quedar centos de persoas que participan nese evento e que gustan de ver seriedade nos que “mandan”; e as presas por colgar a información e ter actualizado o perfil non deben desmerecer o traballo no monte, ainda que este sexa o importante de verdade e que, como máis adiante reiteraremos, foi impecable. Ninguén é perfecto, e moito menos na primeira ruta.

Outra das novidades que presentou a I Ruta BTT Cidade de Pontevedra, foi precisamente o feito de implantar unha ruta oficial para a cidade capitalina. Iniciativas que dende a ASCIGA sempre aplaudiremos. A organización, dito claramente, botoulle un par do que lle había que botar e, cos papeis en man e as desbrozadoras e eixadas ó lombo, puxéronse a ello cos trámites administrativos e traballaron arreo para que a súa cidade tivese unha ruta BTT como mandan os cánones. Ben é certo que o percorrido era en parte herdeiro do da Ruta do Pichinela, celebrada en 2013 e á que pasa a suceder, pero o traballo de organización, o poder de convocatoria e, sobre todo, o éxito final desta de 2014 superou con creces o da súa precedente.

Así as cousas, recollidos os dorsais, este que escribe realizou un breve quencemento pola avenida Montero Ríos; un espazo que, naquela fría mañá, xa se atopaba repleto de bikers que lle daban ó palique animadamente, apuraban os últimos tragos dun agredecidamente quente café ou facían os derradeiros axustes na montura. Colocado na saída, os participantes fóronse agrupando tralo arco conformando unha masa multicolor que se extendeu por ducias de metros. Non era de extrañar pois a participación roldou o millar de bikers, vidos de tódolos recantos de Galicia e máis alá.

Unha vez en marcha, o enorme grupo de bikers fixemos un percorrido de apenas un par de quilómetros polas rúas de Pontevedra, entre os aplausos, os ánimos e os berros dos pontevedreses que saían á rúa e ós balcóns a pesar do ceo gris, case negro, que ameazaba con choiva.

Non tardamos en adentrarnos nos montes que rodean a cidade, como tampouco tardou o terreo en comezar a empinar cara arriba. Os cambios comezaron a ruxir e as cadeas a escalar piñóns. A ruta estendíase agora por unhas interminables subidas, maioritariamente por pistas anchas, doadas de rodar pero que ían mallando as pernas, pero tamén por algún ‘single track’, que  nos obrigou a pornos ‘de a un’, e puntuais zonas técnicas, nas que pernas, cambios e riñóns se vían necesitados de coordinación para superalas. Na parte traseira, dada a cantidade de xente, produciuse algún embotellamento, se ben foron anecdóticos e sen excesivas demoras para os implicados. Pasaban os quilómetros e, a pesares da presencia dalgunha zona de descanso máis levadeira (que aínda así picaba cara arriba), o terreo continuaba a ser maioritariamente de ascenso sen tregua. Adiante, o ritmo era forte xa que pronto dei en rodar en solitario e os bikers que me ía atopando polo camiño cada vez eran menos. Foi nesas cando, de xeito coordinado coas primeiras pingas de choiva, previo paso pola contorna do lago Castiñeiras e á beira do quilómetro 18, alcancei o avituallamento.

Coas forzas renovadas, aínda coa auga caindo do ceo e sen chuvasqueiro (dadas as miñas optimistas e erróneas expectativas meteorolóxicas), arranquei de novo. Despois dun pequeno ascenso, o percorrido da ruta pasaba a converterse un terreo rompepernas con subidas e baixadas que lle ían dando ese ‘toque’ a unhas pernas que, polo de pronto, respondían ben. Pista ancha con algunha zona rota por mor das choivas invernais, que outorgaban un rodar moi agradecido con puntos de certa rapidez despois de tanta subida. A choiva xa cesara e, logo do segundo pase pola zona do lago Castiñeiras, pronto comezamos a recoller os froitos da subida e a atoparnos con baixadas, algunhas de auténtica vertixe. Trialeras con lama, cortalumes dos que non se ollaba o final por mor da néboa, baixadas por zonas empedradas... Todas sinaladas de xeito impecable, coas pertinentes advertencias, e sempre con membros da organización prestos a axudar, dando ánimos e facilitando a información precisa. Nalgún caso acompañados de veciños do lugar que non dubidaban en aplaudir ós valentes que le lanzaban por alí abaixo como alma que leva o diaño ou con berros: “¡Dálle, dálle!” “¡Que non vos vexa eu parar!”.

Despois da zona de baixada percorremos unha zona de pisteo que nos conduciu ata a pista de asistencia á autovía. Uns quilómetros moi rodadores e que as pernas, aínda estupefactas coas baixadas que viñan de deixar atrás, agradeceron coma auga de maio e nos dirixiron cara unha zona asfaltada, preludio da entrada en Pontevedra e do consecuente final de ruta. Alí, en plena avenida Montero Ríos, apenas había uns cantos bikers certificando que a miña posición fora realmente boa, entre os 10 primeiros bikers. A medida que os demais participantes ían chegando o ambiente, entre caras enlamadas, lavados de bicis e uns pinchos, era puramente festivo, corroborando que a I Ruta BTT Cidade de Pontevedra fora un éxito.

No que atinxe ó trazado, a única pega que poderiamos poñer é que un pico de dureza a maiores non estaría de máis (algo no que moitos recordaron a antecesora Ruta do Pichinela), sen que elo debese supoñer un obstáculo insalvable para os que van máis xustos de forzas. Tamén poderiamos apuntar o feito de que toda a subida se acumulase ó principio da ruta e toda a baixada cara o final; claro que nesta circunstancia xa entran non só os gustos de cada un senón tamén a holografía do terreo.

En calquera caso podemos dicir con toda satisfacción que, por fin, a capital ten unha ruta BTT digna do seu nome. Lograr o millar de participantes na primeira edición é todo un hito. E todo gracias ó traballo levado a cabo polo CC Farto. Agardamos que repitan o ano que vén (tamén o pastel de chocolate) porque, se así é, os afeccionados ó BTT non dubidaremos en estar alí de novo.

Aquí vos deixamos un enlace a un vídeo da I Ruta BTT Cidade de Pontevedra para que vos vaiades facendo as ganas de apuntarvos á seguinte edición.

Crónica: Luís M. Martínez.

III RUTA DO LACON (Cuntis)

Pois sí, amigos. O 9 de marzo estivemos en Cuntis na Ruta do Lacón que neste 2014 acadaba a súa terceira edición. E vista a progresión ascendente que está a acadar, da man do CDM Xesteiras e os seus colaboradores, esperemos que sexan moitas as que lle resten. E iso contando que este ano esta ruta coincidíu con outros grandes eventos na orbe do BTT como a propia Transgalaica. Pois ben, esta edición da Ruta do Lacón cos seus 38 quilómetros presentábase como especialmente apetecible por dúas razóns. A primeira, que era prácticamente a primeira ruta na que, despois de meses e meses de incesantes choivas (“E se chove, que chova!” dicían), iamos gozar dun tempo soleado e temperaturas máis propias dun mes de xuño que dun mes de marzo, circunstancia que se unía ó atractivo que esta ruta ten para moitos, e particularmente para quen suscribe estas palabras. O segundo dos alicientes estaba na lembranza da apoteose de choiva, lama, frío e auga na que se convertira a edición de 2013 que, se ben lle deu á ruta un punto épico, tamén desluceu un tanto o percorrido, causou cuantiosas averías e, xa de paso, destrozou as pernas de moitos bikers (entre eles este sufrido biker). Esta III Ruta do Lacón, definitivamente, pintaba moi ben e facíase apetecible.

Deberon de ser tan atractivas esas dúas circunstancias e as ganas de rutas que xa dende ben cedo a Praza das Árbores da vila termal ateigouse de bikers chegados de todas latitudes, que charlaban animadamente entre cafés, cos últimos axustes nas bikes e algún que outro reencontro postinvernal; e todo animado polo xa mítico speaker das rutas do CDM Xesteiras, ¡un crack! Por alí andaba tamén un tal Gustavo César Veloso (vilagarcián, 2º da Volta a Portugal 2013, para máis señas), que é un asíduo desta ruta e que sempre ten o detalle de acompañarnos no percorrido.

Despois dun sorteo inicial de premios, xa coas raiolas de sol batendo nas felicies caras dos bikers (inevitable rememorar as facianas atenazadas de frío un ano antes), e coa ansia de probar o que nos tiñan preparado nos montes cuntienses, deuse a saída e o grupo de máis de 600 bikers comezou a estirarse polas rúas do centro de Cuntis, nas que a actividade feiral co gallo da festa do Lacón comezaba a ser notoria. Algún xa tiña máis a mente na volta que na saída mesma. Berros, cánticos, fotos, ‘caballitos’, bromas cos veciños que nos animaban, toma de posicións... ¡ambientazo!

En poucos quilómetros xa estabamos enfilando os montes da comarca por pistas da zona entre as casas. Logo chegaron as primeiras ramplas nas que houbo que subir coroas, cesar os coloquios e apretar un pouco os dentes. Este biker, que saíu dende as relagadas posicións traseiras, ó tempo que ía avanzando posicións, puido desfrutar do bo ambiente e camaradería que reinaba en todo o grupo. E, pese ó cuantioso dos participantes, apenas houbo embotellamentos, algo ó que tamén contribuiron eses primeiros metros para estirar o grupo como tamén a criba das primeiras ramplas. Unha vez collido o ritmo, as subidas parecían máis levadeiras de non ser porque, curva tras curva, o único que había eran.... máis subidas ata onde alcanzaba a vista. Iso sí, subidas duras pero que transcorrían por zonas empedradas, entre muros, e cruzando algún que outro regueiro e que ó final sempre tiñan como premio unha trialera, a cada cal máis bonita, máis técnica e máis divertida e todas perfectamente acondicionadas, sinaladas, limpas e con cadansúa escapatoria (malchamada ‘alternativa’). A única ‘pega’ que tiñan era que remataban.

Tralo primeiro dos avituallamentos (todos perfectamente ubicados), a ruta transcorreu durante un bo tramo polo alto dos montes á par dos eólicos do monte Cabalar, unha zona sen dúbida sobrecolledora pola inmensidade da cor verde que a regaba baixo unha paisaxe despexada e pola que avanzaba un camiño irregular, cheo de buratos e pozas de auga nas que había que xogar a atinar onde estaba a parte menos fonda. Un non podía evitar lembrar a choiva, a néboa e o vento que un ano antes nos acompañara precisamente naquel camiño. Nembargantes, a calor que nese intre comezaba a apretar de modo xeneroso facía agradable a sensación de enlamarse un pouco. Foi nesa zona que quen vos escribe sufreu un pequeno despiste nun cruce, culpa única e exclusivamente miña (e solventado cun clásico “marcha atrás”) xa que o marcado foi impecable e a organización non lle “chorou” ó material con cintas a cada paso e sobre todo o dispendio en ‘spray’. Neste capítulo, resultan particularmente destacables as frechas pintadas enriba da propia terra do chan, as ramas e as xestas das marxes dos camiños pintadas (¡ata nas subidas!) e as árbores con todas as súas raíces tuneadas de laranxa en cada trialera.

Despois tomamos unha zona de baixada por unha zona desbrozada a conciencia para enlazar outra baixada entre arboledos, á que a luz das raiolas do sol filtrándose entre as follas e as ramas lle confería un aspecto enteiramente primaveral, nunha zona que nos levaba xa a outro avituallamento. Un abundante e nutritivo segundo avituallamento que só con velo alonxaba calquera síntoma de pájara (¡e menos mal co que nos agardaba!), situado despois dunha longa e bonita baixada; xa iniciada a marcha de novo, o trazado volvía a empinarse cara arriba. Volta a subir coronas e a pelexarse coa bike e, se tocaba, retorcerse e tirar de habilidade nas zonas máis duras e técnicas, que as había para dar e tomar. Para compensar, todo sexa dito, tamén cruzabamos algún regueiro que nos obligaba a mollar os pés que, comoqueira que o sol xa pegaba ben, era de agradecer. Algún aproveitou para darse o primeiro chapuzón do ano.

Hai que deixar claro que cando os amigos do CDM Xesteiras anuncian sorpresas a “bombo e platillo”, un pode esperar de todo. E cando digo de todo é de-to-do.

E claro, xa sexa porque as forzas nas pernas non eran as do principio, xa sexa por curiosidade ou xa porque había que administrar a última reserva, dei en ollar o contaquilómetros para corroborar que realmente xa non quedaba moito para a meta. O teu cerebro xa fai cábalas e lévate a unha placenteira conclusión á que o resto do teu sistema locomotor aplaude a rabiar: a sorpresa é trialera final e, despois, a comer. E foi nunha destas que, súbitamente, nun cruce un dos membros da organización me indica unha nova subida da que non se vía nin o final ¡sorpresa, sorpresa... ‘made in’ CDM Xesteiras! Alá como podes tiras para arriba, por unhas ramplas rectas que non tiñan fin, a pleno sol, ollando con abnegación como os 38 km anunciados esmorecían nas primeiras ramplas desa eterna, infernal e despiadada subida. E para unirse a esta “festa”, cómo non, aparecen os convidados de honra: os tiróns. Tiróns que incrementaban en calidade e cantidade cada vez que, na procura da zona máis cómoda, pisaba o regueiro de lama que baixaba polo medio do camiño e que fixeron que máis dun santo fose mal nomeado pola miña parte.

Pero como todo ten o seu premio, ó final da subida sorpresa ós bikers agardábannos dúas máis. A primeira, un bendito, glorioso, sublime, divino e redentor avituallamento líquido non anunciado situado no mesmo final da subida “sorpresa”. A máis quilómetros, máis avituallamentos, ¡así se fai! E este veu coma auga de maio. Uns quilómetros máis adiante a segunda sorpresa: o comezo da trialera final. Unha espectacular baixada de case tres quilómetros que fixo que todo signo de fatiga fose esquecido dun plumazo. Divertida, impecable, técnica e rápida ó mesmo tempo, que fixo as delicias de quenes nos tiramos polo monte abaixo deslizando as bikes, que rodaban placenteiras, e rematando a trialeira, como guida do pastel, nunha espectacular zona de curveo (fonte de cuantiosas caídas o ano anterior). Unha quilometrada final e chegada a meta con 45 quilómetros de percorrido. E todo para rematar cun efectivo lavado de bicis, duchas e un fastuoso despliegue de aperitivos finais, entre charla e charla con outros bikers e departindo sobre as vicisitudes da xa finiquitada III Ruta do Lacón.

Como non hai nada perfecto neste mundo, como pegas podemos sinalar un rego apenas visible e bastante profundo que atravesaba unha baixada a metade de ruta sen sinalizar e que fixo que moitos tivesen que tirar de habilidade para zafar do susto e que sorprendía polo meticulosos que foran os organizadores sinalando ata o máis nimio dos obstáculos. Por outro lado, destacar que houbo unha pequena confusión terminolóxica dado que as ‘alternativas’ ás trialeras (á marxe de que o fosen) reducían o percorrido, respondendo máis propiamente a unha ‘ruta corta’ que a unha verdadeira ‘escapatoria’, que era o que pensaban moitos bikers.

  

En resumo, todos e cada un dos participantes coincidimos no alto que deixou o listón esta edición da Ruta do Lacón: sobresaínte en tódolos aspectos, “sorpresas” incluídas. As facianas de satisfacción e as reiteradas felicitacións á organización foron boa proba delo, felicitacións que dende a ASCIGA facemos extensivas a todo o CDM Xesteiras. O traballo e a organización dunha ruta coma esta sempre merece o aplauso e o agradecemento de quenes o disfrutamos, e abofé que os amigos do CDM Xesteiras coa ruta deste ano gañaron o gañaron a base de ben. Xa nos está a tardar a IV Ruta do Lacón. Ide descontando os días...

Crónica: Luis M. Martínez.

Dopaxe? E iso qué é?

De qué falamos cando dicimos “dopaxe”?

Esta entrada pretende deixar clara a postura da ASCIGA sobre o tema máis polémico que rodea ó noso mundiño, a dopaxe.

Qué é a dopaxe?

Se ben, tecnicamente, a dopaxe constitúe o uso de substancias prohibidas na competición para obter unha vantaxe artificial sobre os competidores, o Código Mundial Antidopaxe e a AMA amplían irracionalmente esta definición incluíndo na mesma a posesión ou tráfico de ditas substancias, ou mesmo o simple feito de non presentarse a unhas probas fora de competición ou, incluso, non indicar o sitio no que o atleta se atopa EN TODO MOMENTO.

A postura da ASCIGA:

Partindo desta base, e no que ó ciclismo de competición se refire, debemos subliñar que a postura da nosa Asociación é a de rexeitamento total da dopaxe na súa definición técnica, así como de condea de todo aquel deportista, técnico ou director que a practique; se chame Contador, Valverde ou Perico (o dos palotes, non o outro). Queremos escapar da coñecida expresión “tolerancia cero” usada pola AEA nas súas campañas, por unha banda polas nosas discrepancias coa propia Axencia, e por outra polas connotacións que lle dá o feito de ser un lema usado previamente en campañas contra a violencia machista.

Por contra, discrepamos claramente de que se poida falar de dopaxe en certas ocasións. Concretamente, pouco teñen que ver con aquela “vantaxe artificial” sobre os competidores circunstancias como a posesión ou o tráfico de substancias dopantes. Estas actividades deben ser investigadas e sancionadas, incluso penalmente de constituíren delito, pero non se pode falar racionalmente de dopaxe mentres ditas substancias non entren no organismo de quen as posúe ou incluso doutro deportista. Quere isto dicir que estaremos ante un presunto traficante, que é unha cousa distinta.

Tampouco cremos que sexa correcto cualificar como dopaxe a falla de presentación de documentación, que si puidera ser sancionable, ou circunstancias máis preocupantes e que atentan contra Dereitos Fundamentais tan básicos como a intimidade do deportista; estamos a falar do feito de considerar un caso de “dopaxe” a circunstancia de non comunicar en todo momento o lugar onde o atleta se atopa. Isto supuxo na pasada Vuelta a España que Chris Horner (con 40 anos, casado e con fillos) tivese que soportar cómo o mundo enteiro especulaba coa súa dopaxe despois de publicarse ós catro ventos en qué hotel e habitación “fodeu na súa muller” esa noite.

Acabamos de discernir entre o que é dopaxe, o que deben ser infraccións, totalmente sancionables, perseguibles e censurables; e o que son ataques gratuítos á intimidade dos atletas.

A vara de medir.

Volvendo á definición, dixemos que a dopaxe era a obtención dunha vantaxe sobre os demais competidores, sobre os demais deportistas. Logo a dopaxe pode existir en calquera deporte. Non obstante, controis, esixencias, e regras non son iguais en todos eles. E aquí non imos falar de ciclismo, fútbol ou baloncesto; falaremos de “uns” e “outros”.

Nuns deportes os controis son fláccidos e as esixencias mínimas. Se realizan controis unicamente de urina a unha parte pouco significativa dos competidores, ou simplemente non se controla en absoluto coa connivencia de federacións e mesmo o COI.

Noutros deportes, máis controlados, se analiza “ate a médula” do deportista, é obrigatorio levar o seguimento dun “carnet biolóxico” onde quedan rexistrados e se estudan e comparan os resultados de cada proba, e non se permiten tratamentos que si se consinten noutras competicións. É simbólico o caso das infiltracións para evitar as dores dunha lesión e competir igualmente. É público e notorio que Rafa Nadal, Cristiano Ronaldo, Carles Puyol e Jorge Lorenzo teñen competido lesionados e baixo este tipo de tratamentos médicos, tratamentos plenamente vetados ós deportistas de fondo.

Partimos da base de que os deportistas son seres humanos, cos mesmos vicios e virtudes, coas mesmas tentacións de “facer trampas” i estas cualidades non van variar por decidirse á práctica dun ou doutro deporte. Logo, pasemos ó seguinte punto.

Purga e prevención.

Deixando sentada xa a “condición humana”, e corrompible, de todo deportista nos facemos a seguinte pregunta: hai máis dopaxe no ciclismo? E aquí imos tirar da metáfora que nos deixaba un amigo no noso Facebook hai uns días na que asimilaba a dopaxe co po que se acumula debaixo da cama. Tremendamente ilustrativa, esta metáfora nos levaba a dúas solucións posibles: se non se queren ver as pelusiñas voar debaixo da cama un pode pasar a aspiradora a diario ou negarse a levanta-la saba pra mirar.

Vendo a implacable control que se leva a cabo sobre os deportistas de fondo (ciclistas e atletas), comparándoa cos controis deficitarios, opacos e insuficientes doutros deportes e apelando de novo á “condición humana” dos deportistas é doado concluir que os deportes máis controlados sexan os máis limpos. 

Un toque de realidade.

Toda esta problemática que estamos a expoñer ten un trasunto práctico. En qué se traduce na práctica este control implacable sobre os deportistas. Existe un rexistro de substancias prohibidas ó cal calquera deportista pode acudir para saber se ese fármaco que ten nas mans está ou non prohibido. Un catálogo, con substancias dopantes, enmascarantes, outras que puideran servir para agochar un resultado positivo, outras que simplemente xeran desconfianza... Un catálogo tan extenso que a mera consulta é inútil, posto que lle resulta ó deportista máis doado memorizar aqueles catro medicamentos que pode consumir sen control.

É doado supoñer que un atleta ou un ciclista teña que tirar dunha pomada para tratar rozaduras na pel, moito ollo!, estes medicamentos teñen corticoides, terá que acudir ó seu médico para que emita un informe e presentalo co resto da documentación ante as institucións correspondentes. Ningún deportista está libre de "coller un catarro", pero deberá coidarse de ter toda esta documentación en regra antes de tomar un Frenadol ou unha Aspirina (sustancias tremendamente potenciadoras do rendemento físico, ironía, que poden arroxar un resultado positivo nunha proba anti-doping)... e de non ser así poderá ser sancionado.

Percepción social e prensa.

Lonxe do que dixemos ó falar da "purga e prevención", semella que existe unha percepción inxustificada de calquera atleta de fondo como un “dopado en potencia”. Moitos, non todos, dos ataques que se soen producir contra deportistas “tildados” de dopados proveñen dun total descoñecemento. Como mostra un botón: Nunha publicación que pretendía honra-la memoria de Marco Pantani no noso perfíl en Facebook, algúns amigos atacaban ó “Pirata”, sancionado por posesión de substancias dopantes, dicindo “ía ate as orellas”, “deu positivo” ou “que non o pillaran máis veces non quere dicir que non se dopara”, obviando o feito de que nunca dera positivo, a súa sanción, insistimos, fora por posesión.

A estes ataques sistemáticos, que propugnan a “presunción de culpabilidade”, tan habituais na opinión e percepción pública contribúen notoriamente os nosos medios de comunicación. É paradigmático o paralelismo entre a acusación ó Pirata no noso Facebook e a realizada hai tempo por MARCA na súa portada na que, tras ser acusada pola fiscalía de suministro de substancias dopantes a outros atletas, afirmaban de Marta Dominguez que “también era mentira”, insinuando claramente que a atleta tiña competido dopada cando acadou os seus trunfos, circunstancia que de ningún xeito fora posta en dúbida pola investigación policial. Feito polo que remataron pedindo desculpas, desculpas que nunca repararían o dano feito á imaxe da deportista nin á da súa profesión.

Recentemente vimos de coñecer que o diario galo Le Monde vai continuar a súa cruzada para destapar a relación de Real Madrid C.F. e F.C. Barcelona co Doutor Eufemiano Fuentes. O xornalista que firmou o artigo dí agora que hai unha "vontade de matar á prensa que investiga" (enlace).

Consecuencias da falacia.

Esta caza de bruxas sobre os profesionais ten tamén as súas consecuencias e "utilidade práctica" para certos axentes. Aquela "presunción de culpabilidade" leva a resultados tremendamente inxustos. Dous exemplos:

1.- En 2006 Jose Antonio Hermida foi separado da selección no mundial de Nova Zelanda pola RFEC por estar implicado supostamente na Operación Puerto. A temeridade do ente federativo tomando unha decisión inxusta e inxustificada rematou na xustiza ordinaria cunha sentencia favorable a Hemida ó cal tiveron, ademáis, que indemnizar.

2.- Xa no 2013, e tamén como eco da Operación Puerto, o equipo Blanco Pro Cycling suspende de modo "profiláctico" a Luis León Sanchez. O Tribunal de Arbitraxe da propia UCI deu a razón ó murciano dando comezo así a un calvario cun equipo que o tratou cual ovella negra, aínda quedando a súa limpeza e integridade profesional fora de toda dúbida tras da investigación.

Conclusións.

Estas son catro pinceladas dun tema tremendamente complexo que pretenden arroxar un pouco de luz sobre un problema non tan escuro e no cal a postura da ASCIGA é firme e dura: NON QUEREMOS DOPAXE NO CICLISMO. Pero do mesmo xeito non imos consentir que se siga a impulsar o principio irracional de "presunción de cupabilidade" que pendura sobre todo deportista de fondo cal Espada de Damocles. Circunstancia que, por outra banda, están a consentir e a permitir, incluso, que se negocie con ela as Federacións, Axencias e demáis institucións encargadas de velar pola limpeza no deporte e, sobre todo e non o esquezamos, POLA SAÚDE DOS DEPORTISTAS!
 

O PEOR 2013 DAS NOSAS VIDAS. NON HAI OUTRO (POR SORTE)

Estamos a piques de rematar o 2013. Un ano cheo de sensacións agridoces, de noticias positivas para o noso colectivo e outras que non o son tanto, un ano con importantes novidades que nos tocan de preto, e outras que nos tocan... outras cousas. Case que acolléndonos a un comportamento tópico por estas datas, decidimos facer unha pequena análise, un balance do que nos supuxo este ano 2013 como colectivo.

Dende unha perspectiva POSITIVA, debemos facer mención de moitas anécdotas, cuestións e aspectos que nos imprimen certo optimismo de cara ó 2014. Neste 2013 puidemos demostrar que no ciclismo sabemos facer as cousas ben, loitar como colectivo, defendernos, solidarizarnos. Seguimos sendo eses que saímos ós montes e ás estradas co simple propósito de dar pedais e que, cando nos cruzamos con outros compañeiros, nos saudamos humildemente coma se nos coñecésemos “de toda a vida”; mentres que noutros deportes seguen repetíndose as pelexas entre afeccionados, con encontros de “alto risco” (así declarados), con desfalcos a facenda e dispendios de centos de millóns de euros que resultan insultantes nos tempos que corren. Somos un exemplo. Nese sentido, pese a que as axudas públicas se dirixen cara outros lados, o ciclismo segue moi vivo.

Este ano a Volta a España reviviu unha das edicións máis emocionantes que se recordan e, aínda que foi Horner quen se levou “o gato á auga”, todos quedamos abraiados co espectáculo que, xunto co americano, nos brindaron Nibali, Roche, Valverde, Cancellara, Purito, Pinot, Barguil, Pozzovivo e compañía. Un evento no que os ciclistas galegos mostramos que somos moitos e que nesta terra respiramos ciclismo e vivimos a bicicleta con paixón, como o amosou a masiva participación na etapa previa ó seu inicio con final no monte Lobeira e tamén abarrotando os arcéns co paso dos ciclistas nas etapas, coas beirarrúas das nosas vilas repletas de xente ata que non collía un alfiler, berrando e apupando en cada ascenso, deixándonos notar en todas as etapas. Somos terra de ciclismo. Abofé.

Na Volta a Portugal, dous galegos, Alex Marque e Gustavo César Veloso, coparon o podio este ano. E iso, por moito que se empeñen en borralo ou manchalo, é algo que non se esquece.

No Tour deste ano, dominado con puño de ferro por Chris Froome, ‘Purito’ Rodríguez , merecidísimamente declarado mellor ciclista do ano, dando guerra onde outros claudicaron acabou coándose no último escalón do podio nos Campos Elíseos, por detrás do corredor do Sky e de Nairo Quíntana.

Quizais, eventos deportivos aparte, a noticia do 2013 foi a irrupción de Fernando Alonso e o seu proxecto de equipo no pelotón internacional inicialmente destinado a absorber, licencia ProTour mediante, a estrutura do extinto Euskaltel. Xesto que no seu día loubamos na ASCIGA e que, faltaría máis, non deixaremos de facer pese ás discordancias co equipo vasco, cuxas excesivas pretensións e esixencias, malograron o proxecto. Difuminándose esta pretensión inicial nos últimos meses, ‘Magic’, afeccionado como é o ciclismo, persiste na procura dos elementos que lle permitan conformar un equipo ciclista e abofé que o acabará facendo.

No mundo da “roda gorda” tamén tivemos boas noticias. Puidemos corroborar que Jose Antonio Hermida co seu renovado título de campión de España e o seu podio na Copa do Mundo en Canadá, segue sendo o noso baluarte e que conserva gasolina para estar na pelexa cos de adiante, aínda que lonxe dos inalcanzables Absalon e Schurter (este último intratable). O noso galego por excelencia, Pablo Rodríguez Guede, continúa a súa progresión imparable. Este ano, nas filas do potente BH Suntour, deu un salto cualitativo e móstrase coma unha gran baza, renovando o campionato de España e con grandes actuacións no Campionato do Mundo. A gran promesa do Mountain Bike español segue progresando e é un galego. Non fai falla decir nada máis.

Outra galega, Lucía Vázquez, deunos unhas cantas alegrías no ano que esmorece e demostrou que hoxe por hoxe a nivel nacional non ten rival, proclamándose Campiona do Open de España de XCO, superando a Sandra Santayes, e, por se iso non lle chegase, tamén se erixiu en Campiona da Copa de Portugal. Pese a todo, soamente as limitacións e falta de apoios lle impediron acadar un gran resultado nas probas da Copa do Mundo nas que participou. Non obstante, vistos os resultados deste ano e o seu carácter loitador, para o 2014 os resultados semellan prometedores.

Pola súa parte, este ano vivimos unha das máis notables e esperadas noticias no noso deporte: o regreso da campeonísima Marga Fullana, quen, despois de cumprir a sanción que se lle impuxera, voltou con máis ganas que nunca de poñerse “ó choio”, participando en innumerables probas deportivas.

Ademais, este ano as rutas BTT, nas que tanto gustamos de participar e organizar, acadaron un éxito sobresaínte pese a que as axudas seguen a ser reducidas en comparación con outros deportes e eventos. Algo que nos vén a significar que o ciclismo, tamén o de montaña, non soamente está moi vivo senón que, pese ó pouco que poida gustar en certos sectores, segue medrando. O número de rutas segue incrementándose e, de feito, este ano vivimos o comezo de moitas delas que están chamadas a facerse un oco no calendario: BTT Concello de Valga, BTT San Martiño (Teo), BTT Laxe dos Bolos (Caldas de Reis), BTT Santiago de Compostela, BTT Concello de Rianxo, BTT Concello de Negreira, etc. Outras seguen consolidándose coma eventos xa consagrados coma a BTT Cidade de Ourense, que xa vai pola súa cuarta edición; a Ruta do Lacón (Cuntis) que medra cada ano; a xa tradicional Quedada do Carballiño que acadou este ano a súa terceira edición; e, como non, a BTTinto (Ribadumia) que en 2013 rozou os dous millares de participantes nun evento de enorme éxito en cantidade de participantes e calidade da organización. Dende a ASCIGA queremos manifestar o noso total e absoluto apoio ós organizadores para que manteñan estes eventos e os sigan celebrando, e ós bikers animámosvos a participar e a ser condescendentes cos erros cometidos: lembrade que aquí non acostumamos a dispoñer das axudas e as facilidades que outros deportes disfrutan.

Pese á importancia das cuestións positivas que vimos de mencionar, no que atinxe ás cuestións NEGATIVAS do 2013 debemos dicir que estas gañan e por goleada, quizais non en cantidade, pero si na súa importancia cualitativa.

En primeiro lugar, cómo non, as vítimas. Todas as palabras do mundo non bastarían para amosar unha ínfima parte da dor e a carraxe que nos produce ver cómo compañeiros e amigos se deixan a vida na estrada por, sinxelamente, saír a dar pedais sen facerlle mal a ninguén. E este ano 2013 foi especialmente luctuoso. Invádenos unha sensación de impotencia cando vemos, sobre todo, como os homicidas saen impunes pese á flagrancia dos seus delitos e ás probas de cargo contra eles, máis cando fuxen do lugar do delito, deixando ó ciclista moribundo, coma no caso de Óscar Bautista, reflectido no encabezado destas palabras; tendencia esta de fuxir que este ano, por desgracia, convirtiuse en moda. De toda esta impune barbarie baste o exemplo da conductora que, a pesar de estar a piques de varrer a un grupo enteiro de ciclistas en Barcelona, sen respectar distancia de seguridade no adiantamento, nin as normas para realizar dita maniobra, e atentando contra a seguridade da circulación, foise “de rositas” para a súa casa; e ós nosos compañeiros e, por extensión, ó colectivo ciclista ¿qué nos quedou? Pois palmadiña na espalda e “adeus, moi boas”. Quedámonos, como contrapunto, coa reivindicación de respecto para o colectivo, e que aquí reiteramos, feita na homenaxe ó noso compañeiro Cristóbal Hermida de Bueu, que morreu atropelado salvaxemente un camión por un ‘despiste’ do conductor. Levaba casco.

E é aquí cando a Directora da DXT, doña María Seguí, deu en “preocuparse” por nós erixíndose ela mesma en estandarte da nosa loita pola seguridade viaria. Mala hora na que o fixo. Vendeu, insistiu, porfiou, publicitou e verborreou unha e outra vez a falaz “priorización no uso da bicicleta” (así o vomitaron no texto do Regulamento) na nova regulación, ata o punto de ‘disfrazarse’ de ciclista, mentres afeccionados á bicicleta dos de verdade morrían nas estradas. ¿Cales eran as medidas para fomentar o uso da bicicleta e aumentar a seguridade do noso colectivo? Sorpresa, sorpresa: o uso do casco. Sí, coma o que levaba posto Cristóbal Hermida. O mesmiño. Non vamos a dicir nada máis do aquí dito e que xa vimos manifestando ó longo do ano. Soamente insistimos en que o esquecemento da Educación viaria (tantas veces mencionada neste espacio), que nos parece a máis axeitada medida, é un desgraciado tributo a todos os ciclistas que se deixaron a vida, sobre todo cando, como demostramos aquí, se manipulan as cifras de falecidos.

En segundo lugar, por se iso fose pouco, este ano a moda de “matar ciclistas” acadou especial renome e habitualidade nos montes: as trampas para ciclistas. Aínda que á señora Seguí pareza non importarlle, tamén no monte estamos sometidos ás normas de circulación, pero a día de hoxe aínda non nos explicou cómo o casco nos pode salvar dos arames de espiño á altura do pescozo nas baixadas, os cepos nos camiños, os punzóns escondidos, etc. E é que a man dos criminais.dito en termos modísticos, estivo en 2013 especialmente creativa e innovadora converténdose nunha “divertida” tendencia capaz de esganar a ciclistas, cortar xugulares ou amputar extremidades.

E non podemos deixar no tinteiro o sempiterno binomio dopaxe-ciclismo ou, por dicir as cousas como realmente son, a manipulación do binomio dopaxe-ciclismo, sinxelamente porque este nos tocou ben de preto. Lance Armstrong foi o caso mediático deste ano, caso do que se vén a lanzar recentemente un documental en plena sintonía coa opinión oficial. Deste caso xa temos falado aquí largo e tendido. Para nós, o caso sangrante e a inxustiza é o do estradense Alex Marque, vixente campión da Volta a Portugal quen, tendo a connivencia da UCI e todos os informes médicos acreditativos do tratamento e da infiltración nun xeonllo, vén de ser acusado falazmente de dopaxe; acusación que, de non ser polas probas esgrimidas polo propio Alex e as proclamas de todos os que o defendemos, serían asumidas gratuitamente pola sociedade a costa da presunción de inocencia que semella que para nós, os ciclistas, nin está nin se lle espera.

No deportivo, quedámonos coa nota negativa que nos supuxo o fracaso (non se nos ocorre outra forma de chamalo) da armada española nos Mundiais de Ciclismo celebrados en Florencia. Con membros coma Valverde, ‘Purito’, Contador, Castroviejo e demáis, levabamos a mellor selección en anos e, sen embargo, tivemos que conformarnos cos escalóns inferior do podio, ainda hoxe non entendemos por qué, ante a hábil xogada do portugués Rui Costa.

Para variar, seguimos sen dúas cousas que se nos albiscan como moi importantes: un equipo galego, o cal xa tiñamos; e a explicación da súa ausencia, mentres despilfarramos os cartos noutro tipo de eventos e mentres se nos intenta contentar cun par de etapiñas na Volta a España, non vaia a ser que protestemos moi alto, ¿non sí, Alberto?

Así pois remata un ano do que, pese ó moito e bo que vivimos, nin sequera de lonxe non podemos extraer conclusións positivas. Non só porque no que atinxe ós nosos problemas como colectivo se aportan solucións equívocas, que se adoptan “tarde, mal e arrastro”, senón porque todo balance será negativo namentres os ciclistas sigamos a ser vilipendiados sen que ninguén mova un dedo por nós, sen ter máis resposta que o silencio para as nosas reivindicacións.

Ninguén nos regalará nada. Por iso no 2014 co voso apoio, coas vosas ideas e coas vosas aportacións na ASCIGA seguiremos traballando por e para o colectivo ciclista e defendendo os nosos intereses. ¿Por qué? Porque un mundo con máis bicicletas, é un mundo mellor.