martes, 15 de julio de 2014

A TORPEZA DE MOVISTAR




Dende que o 13 de Decembro coñecemos a macabra e cobarde manobra de Movistar Team para se desfacer de Álex Marque de xeito fraudulento unha soa idea, un só temor e unha soa preocupación ocupa a mente da ASCIGA.


Esta Asociación pretende abandeirar unha afección de categoría, que é a que formades todos vós, arrexuntando forzas para lograr obxectivos comúns e que o potencial do ciclismo galego se volva reflectir en éxitos ó igual que fixo no pasado a pesar de calquera impedimento.



Eusebio Unzué
Carlos Arribas


















Pero esta afección se ten que enfrontar a retos importantes e conseguilo mantendo boa cara (e boa imaxe) non é tarefa doada. O pasado domingo 13 de xullo tiñamos un reto importante, unha primeira etapa de montaña, que conseguimos superar sen ceder un só metro respecto ós nosos “rivais”. Houbo ducias de ataques que falaban de boicot, de gamberrismo e de provocación a Movistar e todos tiveron a súa resposta tan contundente como cívica. Xunto coa Plataforma de Apoio a Álex Marque nos sentimos orgullosos de que nos deixásedes ser parte dun equipo con tanta clase. Bravo por vos!


Días de traballo, teléfonos votando fume e dores de cabeza tiveron o seu cumprido premio  nunha xornada que foi, como queriamos, unha festa da bici na que ninguén puido esquecer a inxustiza que sofre Álex Marque. Deste xeito viamos cumprido un obxectivo crucial para nos: poder canalizar o xenreira e o malestar da afección, que sabemos que son inmensos, nunha iniciativa chea de simbolismo e civismo a partes iguais.


Poida que todo o esforzo marche pola borda despois de comprobar como a “alongada sombra” de Telefónica de España SA foi quen de ensombrecer o exemplo que todos destes en Compostela nas páxinas de cada xornal. 



70 persoas fronte a 500 é unha cifra o suficientemente significativa como para merecer atención. Sabémolo nós, sabédelo vós e sábeno os redactores dos principais xornais da nosa terra. Pero só eles saben as presións que recibiron para non se facer eco das nosas notas de prensa nin do que alí realmente aconteceu. Vendo a galería fotográfica que publica El Correo Gallego na súa edición dixital é difícil de comprender que non se faga alusión ningunha á mancha amarela que circulou tras do Pelotón Movistar. Tampouco reflicte o acontecido o insulso “Hubo muestras de solidaridad con Álex Marque al inicio de la marcha” de La Voz de Galicia.

Resulta significativo que no propio álbum que colgou Movistar na súa web non fosen quen de camuflar por completo a nosa presenza:


 
Nolo poñen costa arriba. Como diciamos ó principio desta publicación na nosa axenda hai unha data marcada con vermello: o xoves 11 de septembro. Ese día a etapa de La Vuelta parte de A Estrada, fogar do noso bravo Campión. Tratar de agochar o acontecido en Compostela non fará máis que avivar o lume do que alí se vaia a cocer. É por isto que a enorme torpeza de Movistar Team, Movistar, Telefónica, etc… nos pon outro duro repeito no noso camiño, e a un ritmo altísimo que non sabemos se seremos quen de aguantar, pero como calquera que ame este deporte: APRETAREMOS ATE QUE O TÍO DO MAZO NOS VEÑA VISITAR.



Todo pola afección galega, porque o merecedes!

miércoles, 9 de julio de 2014

COMUNICADO MARCHA MOVISTAR



O vindeiro domingo, día 13 de xullo, terá lugar en Compostela un acto promovido e organizado por Movistar Team no que, como xa saberedes, estades convidados a participar mostrando o voso Apoio a Álex Marque lucindo camisetas amarelas.


Se trata dunha marcha que se inclúe na iniciativa Pelotón Movistar e que o equipo navarro e o seu patrocinador filial da compañía Telefónica de España SA está a levar a cabo en catro cidades do noso país: Gijón, Córdoba, Castellón e Santiago de Compostela.



Chegaron xa ós nosos oídos varios rumores que falan de “boicot”, de rebentar a marcha ou de ataque a Movistar e que, como Presidente da ASCIGA, tratarei de esclarecer en apenas catro puntos:


1.- Carácter pacífico. Non é máis que unha reiteración de cantas manifestacións públicas sobre a iniciativa teñen feito tanto os convocantes como a propia ASCIGA: como amantes deste deporte i en atención ós principios que fixan os estatutos desta Asociación condenaremos sempre calquera iniciativa ou acto que pretenda opoñerse calquera campaña que promova o ciclismo, como o é a iniciativa do conxunto navarro.

Entre os propios colaboradores da iniciativa en Apoio a Álex Marque hai xente que está a prestar axuda ós organizadores da Marcha Pelotón Movistar. Sirva como exemplo. Apoiar a Álex Marque non ten por qué chocar coa promoción do ciclismo, é máis, resulta macabro que se poida chegar a esa conclusión. 
Xa temos posto en coñecemento de todos o problema que pode xurdir coas camisetas posto que, unha vez realizada a convocatoria e analizando cada detalle, nos percatamos que os organizadores contratados por Movistar Team obrigan a asistir á Marcha lucindo a camiseta de Movistar que eles mesmos regalan ós participantes. Así volo fixemos saber a todos dende ASCIGA e dende a Plataforma de Apoio a Álex Marque, do mesmo xeito que llo comunicamos á Policía Local de Santiago para que o tivesen en conta, sobre todo a efectos da regulación do tráfico e o efecto que a opción de deixarnos fora da marcha poida supoñer a esta parte da súa xurisdicción.


2.- En canto ós motivos que nos moven a promover esta iniciativa, deberían estar xa claros: dunha parte está, tal como reza o lema, apoiar ó Campión estradense ante a tremenda inxustiza que está a sufrir; motivo ó cal a ASCIGA suma o seu compromiso co ciclismo. Esta Asociación estaría lonxe de loitar polos seus obxectivos se permitise que un equipo como o que patrocina Movistar prostituíse impunemente o noso deporte como pretende facer neste caso.


3.- Por qué Movistar? O contrato de Marque non é con Movistar (falamos do de ciclista profesional, ignoramos con quén ten contratado o teléfono) se non cunha sociedade mercantil radicada en Navarra. Nin a ASCIGA, nin a afección galega ignoramos a diferenza entre equipo – sociedade – patrocinador. Cómo imos ignoralo? Ó fin e ó cabo aínda lembramos que a cabeza de Ezequiel Mosquera serviu para afastar a este patrocinador da plataforma do Xacobeo. Aquela “fantástica” manobra política aínda queima hoxe nas nosas cunetas.


4.- Como conclusión, nin que dicir ten, que o desexo da Plataforma Apoio a Álex Marque ó igual que o da ASCIGA é que a Marcha sexa un enorme éxito, que Compostela sexa o vindeiro domingo unha festa da bici da que todos poidamos gozar. Pero como as palabras as leva o vento isto non quedará nun desexo, e con tal fin a nosa Asociación solicitou a pasada semana autorización para a instalación dun posto de información a escasos metros da zona de saída da Marcha, co fin de termos un punto de referencia ó cal acudir e dende onde organizarnos do mellor xeito para non entorpecer o transcurso da Marcha.





É de supoñer que os rumores que se están a ciscar sexan froito da desinformación e da temeraria ignorancia, e agardamos que este exercicio de responsabilidade sirva, dende xá, para frear temores infundados. Se de algo nos sentimos orgullosos é de que a afección galega é dunha talla extraordinaria e na ASIGA nos está a custar un traballo inmenso estar á vosa altura.


Sen outro particular, convidarvos a todos (de azul ou de amarelo) a pasar polo noso posto que estará instalado na Avenida das Burgas (diante do Instituto Xelmirez I) para mostrar ó noso Campión que non estará só nesta dura etapa e, se o desexades, plasmar os vosos desexos no libro de firmas que poñeremos á vosa disposición e que lle faremos chegar ó rematar a xornada.

FORZA MARQUE!


Juan Torrado.
Presidente ASCIGA.

lunes, 23 de junio de 2014

ENTREVISTA: SANDRA SANTANYES


Hoxe encontrámonos con Sandra Santanyes, todo un emblema do mountain bike nacional e segunda clasificada, líder ata fai unhas semanas, no Open de España Cofidis da man do equipo Bicilocura Primaflor Espabrok en cuias filas milita este ano. Son xa moitos anos sobre a bicicleta, boa parte deles no máximo  nivel, e longa é a lista de victorias que colman o seu palmarés, feitos que avalan a súa carreira deportiva. Varias veces campiona de España, multitude de victorias a todos os niveis e habitual nas grandes probas coma a Andalucía Bike Race ou a Milenio Titan Desert, con grandes actuacións, son de por sí a súa mellor carta de presentación e poñen en alza, sen ningún xénero de dúbidas, a talla da gran deportista ante a que nos encontramos. Se algo destaca nela é a combatividade dentro e fóra da posta, a súa carisma e a paixón que transmite polo ciclismo, que non dubida en contaxiar a todos os que a rodean. E abofé que o fai.


ASCIGA. Esta temporada, pese a no haber alcanzado ninguna victoria en el Open de España en la prueba de XCO has mostrado una regularidad extraordinaria que no sólo te ha hecho portadora del maillot de líder durante muchas jornadas sino que te ha convertido en la rival a batir para todas las demás. ¿Estás a estas alturas al nivel que esperabas durante la preparación? ¿Cómo afrontas lo que resta de temporada?

SANDRA SANTANYES. Bueno ahora ya no voy líder aunque perdí el maillot de manera inesperada y por un error de la Federación. Salí de líder tras la prueba de Vall de Lord y llegue a Aguilar de Campoo dispuesta a defenderlo consciente que seria difícil, ya que las rivales venían fuertes de correr la Copa del Mundo y yo estaba atravesando un bajón físico tras la Rioja Bike Race. A sólo 5 minutos de empezar la crono, justo cuando estaba calentando se me acercó el delegado federativo y me comunicó que ya no era líder que los puntos se habían contado mal e iba segunda por un punto. ¡Imagínate como me fue la crono después de esta noticia! Naturalmente perdí el maillot, pero tengo que dar las gracias a los compañeros de equipo e incluso a las rivales que me dieron muchos ánimos. El domingo sólo corrí porque el equipo me lo pidió pero si hubiese sido por mi en ese momento me hubiese ido para casa, ¡¡menos mal que los corredores somos mucho mas profesionales que los responsables del mtb!!


ASCIGA. Ese maillot amarillo portado por Sandra Santanyes es una imagen habitual en los últimos años del Open de España. Pese a ello ¿aun te supone ese maillot aun un extra de presión o ya es algo que no te afecta?

SANDRA SANTANYES. Claro que me afecta pero eso se intenta trabajar, jejeje. Por otro lado es bueno tener nervios y presión después de más de 20 años de carreras; ¡el día que no este nerviosa iremos mal!


ASCIGA. Rocío Martín, Anna Villar o incluso Lucía Vázquez están al acecho en la general y alguna de ellas ya cuenta con victorias esta temporada, lo que deja constancia del buen nivel al que llegan. ¿Cómo las ves a ellas? ¿Ves a alguna especialmente fuerte?

SANDRA SANTANYES. Llegamos a la ultima prueba con Anna un poco mas distanciada de nosotras, pero aun no hay nada definitivo, queda una crono y un rally y allí puede pasar de todo, todas están muy fuertes y afortunadamente el nivel y el número de bikers nacionales esta subiendo. Eso sí, poco a poco y gracias al esfuerzo de las corredoras y sus equipos


ASCIGA. El hecho de que el Open de España tenga puntuación internacional da lugar a que participen en sus pruebas más bikers; sin ir más lejos, la propia excampeona del mundo Maja Włoszczowska participó en la prueba de Jerez en este 2014. ¿Crees que eso favorece la difusión y mejora del Open de España o se podría mejorar la consideración de esta prueba nacional de otro modo?

SANDRA SANTANYES. El open de España cuenta con dos cosas este año que lo hacen un poco mas atractivo el seguimiento mediático de Teledeporte y la categoría UCI… pero a nivel organizativo excepto varias pruebas aun tiene que mejorar ¡y bastante!


ASCIGA. Por otra parte, este año asistimos a la consolidación del Eliminator (XCE) como prueba. Algunas bikers apuntaron que los circuitos eran demasiado urbanos, demasiado asfalto, convirtiendo la prueba en un correcalles. Sandra, tú ganaste en el circuito de Valladolid, ¿qué tal la experiencia en este tipo de pruebas tan explosivas? ¿cómo ves tú los circuitos?

SANDRA SANTANYES. A mí personalmente me gusta, es una manera de acercar el ciclismo en el centro de las ciudades y aumenta el número de pruebas, aunque como he dicho antes en tema organizativo y de cronometraje hay que mejorar bastante sobretodo cuando te estás jugando una general de un open nacional.


ASCIGA. Precisamente en Valladolid vivimos uno de los episodios que marcará esta temporada, cuando las chicas protagonizasteis una sentada, que en la ASCIGA aplaudimos en su día, con el objetivo reivindicar el injusto trato que se os da a la hora de competir. Suponemos que a todas os afecta, pero cuando se trata de vosotras, las Elite, tiene que ser una situación frustrante. ¿Es tan gravemente discriminatoria esta situación? ¿Hay más de lo que vemos? ¿Qué cambió la sentada de Valladolid?

SANDRA SANTANYES. Lo de Valladolid fue una protesta de un hecho puntual: las féminas elites no queríamos salir detrás de las categorías que daban menos vueltas que nosotras como cadetes o Master 50 y 60. Llevábamos ya muchas pruebas aguantando esto y la única respuesta era que se hacia por nuestra seguridad, cosa que personalmente no entendía ya que en una prueba internacional los riesgos, por ejemplo en las bajadas, son muchos y los asumimos como profesionales que somos.

Respecto a la situación del ciclismo femenino es bastante patética. La selección cada vez recorta más, son pocos los equipos que pueden ofrecer un calendario digno y un contrato que se pueda semejar a los elites, contando con material e infraestructura decentes para hacer una buena temporada. Eso sí, somos las primeras en recibir críticas si en las carreras internacionales los resultados no salen; yo personalmente ya me he cansado de esta situación.


ASCIGA. Nueva máquina, nuevo equipo, nuevos compañeros. A priori la cosa no pintaba mal con dos ‘monstruos’ del Mountain Bike como tú e Ismael Ventura en el mismo equipo. ¿Qué tal se lleva? ¿Cómo valoras este nuevo proyecto, tu proceso de integración en el mismo y la adaptación al nuevo material?

SANDRA SANTANYES. Somos un gran equipo respaldado por todo un pueblo como Pulpi donde las empresas mas importantes de la zona se han volcado, en la presentación de enero nos quedamos flipados visitando empresas y con el ambiente que se respiraba; allí se vive este proyecto de una gran manera. Los chicos de Primaflor participaron en la Titan Desert en categoria corporate y hicieron segundos y por ahora vamos lideres por equipo en Open de España ¡y se decidirá en la ultima prueba!
A nivel de material estoy muy contenta tanto con la Prototype como con la Merida de carretera y el apoyo de los compañeros es incondicional.


ASCIGA. Vemos que en todas las carreras internacionales destacan bikers de las más diversas nacionalidades (Jolanda Neff, Gunn Rita Dahle, Emily Batty, Esther Suss, Tania Zatelj, Eva Lechner…) y, por otra banda, observamos cómo bikers españoles están luchando con los de arriba (Jose Antonio Hermida, Sergio Mantecón o Pablo Rodríguez). Desde alguien que, como tú, vive y ve todo esto desde dentro, ¿qué pasa con el ciclismo con el Mountain Bike femenino en España? ¿Cómo de difíciles son los comienzos? ¿Dónde está la raíz del problema?

SANDRA SANTANYES. Como he dicho antes, es cuestión un poco de todos. Principalmente el problema esta en que nos sacan una vez al año a correr fuera y encima lo tenemos que hacer bien, si no a la próxima ya no vamos. De esa manera no se puede rendir, añaden una presión extra a las corredoras que después se nota; a nivel de equipos son pocos los que hacen el esfuerzo de sacarnos a correr; para poder rendir tienes que tener tranquilidad tanto de calendario, como material como económico. Si tu preocupación es como llegar a fin de mes naturalmente no rendirás bien en las carreras; en cambio si tienes la tranquilidad de tener todo lo necesario para poder entrenar y competir con todas las garantías sin presión los resultados llegarán. Solo falta un poco más de profesionalidad en todos los aspectos del mtb femenino.


ASCIGA. Además, cuando uno tiene la ocasión de ver pruebas en otros países se encuentra gradas repletas de gente y una disposición de medios de comunicación al nivel de los deportes con mayor repercusión. Aquí somos muchos los aficionados a la bici de montaña pero no existe, al menos no en la misma medida, esa repercusión mediática. ¿Qué pasa en España?

SANDRA SANTANYES. Es la cultura ciclista. En otros países pagan por ver las carreras. Aquí cierran una carretera para que pase la carrera y los conductores son incapaces de esperar. A nivel mediático las carreras como la Titan, la Cape Epic u otras han hecho mucho por el mtb; también personajes como Josef Ajram, Santi Millán u otros “famosos”. Es importante que corran estas carreras para dar mayor alcance mediático. Las revistas de mtb tendrían que aparecer mas en competición; por ahora son catálogos de bicis que muchos ya ni compramos… ¡a no ser que salgamos en ellas, claro!


ASCIGA. El nombre de Sandra Santanyes se encuentra asociado en múltiples ocasiones y de modo desinteresado a causas solidarias, escuelas de ciclismo, apoyo a nuevos clubes, etc. Es algo que todo el mundo del ciclismo te reconoce y es algo en lo que, a pesar de que has subido de nivel, nunca has dejado de lado. ¿Hasta qué punto es importante para ti?

SANDRA SANTANYES. Me gusta colaborar, hasta ahora he llevado la escuela de ciclismo de Sabadell y me gusta trabajar con los niños, con campus, salida, entrenamientos… Si puedo pasarles material de otros años no dudo en hacerlo; simplemente es por que cuando yo era cadete me hubiese gustado que algún corredor puntero me echase una mano, y aprender de ellos, aunque tengo que decir que, por suerte, he tenido mucha ayuda.

Sobre las causas solidarias intento colaborar con todos. Para mi no es ningun problema donar algo de material, hacer una foto u otras cosas; de echo estamos gestando un proyecto con una fundación que pronto vera la luz y nos hace mucha ilusión. Si hacer podios en las carreras sirve para ayudar a alguien, que sean muy bienvenidos, jejeje.


ASCIGA. Hablando ya con perspectivas de futuro, ¿tienes en mente objetivos concretos para la siguiente temporada? ¿Quizás alguna prueba de la Copa del Mundo?

SANDRA SANTANYES. Sí, estamos trabajando en ello pero la copa del mundo no entra en mis planes, desafortunadamente ya se me ha pasado la época pero hay muchas cosas más allá del XC.


ASCIGA. Y, aunque falta bastante aun, y teniendo en cuenta tu ya dilatada experiencia, ¿te ves con ganas y posibilidades de estar en Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016?

SANDRA SANTANYES. Claramente no. Si no se hace copa del mundo es imposible estar en unas olimpiadas; esa será la única espinita que voy a tener cuando me retire, aunque lo he luchado ha sido imposible y creo que mis compañeras lo van a tener bastante difícil, aunque espero que lo consiga alguna, sinceramente.


ASCIGA. Casi siempre que se habla o lee de ciclismo emerge el tema del dopaje, mientras que en otros deportes parece ‘correrse un tupido velo’ mediático o incluso asumirse como algo normal. La lista de ciclistas afectados es larga. Hermida en su día fue acusado de dopaje, luego declarado inocente. En nuestra Asociación venimos denunciando el caso de Alex Marque, campeón de la Vuelta a Portugal, acusado de un positivo por dopaje por infiltrarse una rodilla ¡con permiso de la UCI! sin que su caso se resuelva.Y por otro lado vemos como las infiltraciones están al orden del día en otros deportes, o en ellos tienen lugar recuperaciones milagrosas o con recursos a estrambóticos y oscuros métodos. Como ciclista ¿cómo ves todo esto?

SANDRA SANTANYES. Lo único que se es que no se miden todos los deportes con el mismo rasero. Un ciclista no puede tomar cosas que para cualquier persona de la calle son completamente normales, como antigripales, y en otros deportes puedes competir el día después de una operación de clavícula cuando todos sabemos lo que duele eso. Un ciclista tiene que pasar controles en cualquier momento de su vida e incluso vida privada; todos sabemos el caso de un ciclista que fue la UCI al velatorio de su hijo para hacerle un control. Me parece absolutamente inhumano ¡¡mientras a los futbolistas se les avisa previamente de los controles!!


ASCIGA. Otro de los problemas que nos afecta al colectivo ciclista, tanto a profesionales como aficionados, es el atropello de ciclistas que es el único colectivo cuyas cifras de fallecidos en accidentes de tráfico se ha incrementado. Los colectivos ciclistas venimos reclamando algo tan sencillo como el respeto, que no se nos considere un “estorbo” por los demás usuarios, y alguna modificación legal ha habido, pero lo cierto es que las cifras están ahí. Tú, por tu condición, pasas muchas horas en la carretera. ¿Cuál es tu opinión al respecto? ¿Qué crees que es necesario hacer para cambiar esta situación?

SANDRA SANTANYES. Tengo unos cuantos amigos que se han dejado la vida en la carretera. Todos podemos tener accidentes, eso esta claro, pero se tendría que sancionar y duramente a los que matan a ciclistas yendo borrachos, drogados o por que simplemente no nos respetan. Lamentablemente este mismo fin de semana a sido muy negro con dos accidentes mortales en Galicia y Navarra.

Por supuesto, los ciclistas también tendríamos que respetar mas a los coches a veces no somos concientes de que no somos inmortales.


ASCIGA. Sin salirnos de los problemas de nuestro colectivo, y teniendo en cuenta que estamos ante toda una autoridad en el mundo de la bici de montaña, no podemos pasar sin recabar tu opinión respecto de un problema que ha repuntado en este último año: las trampas para ciclistas. Alambres de espino atravesados en camino a la altura del cuello, zanjas cavadas para provocar caídas, cuerdas en trialeras, punzones colocados en el suelo, tablas de clavos camufladas y un largo etcétera. El catálogo es amplio y la lista de heridos, más. ¿Has tenido ocasión de encontrarte con alguna de estas desgraciadas trampas? ¿A qué crees que se debe esta horripilante moda? ¿Dónde está la solución?

SANDRA SANTANYES. Lo que he dicho. Más cultura ciclista y respetarnos más todos; la montaña es de todos y con respeto cabemos todos. Claramente a esos energúmenos hay que sancionarlos antes de que ocurra algo mas grave.


ASCIGA. Sandra Santanyes, una de las grandes bikers nacionales, ganadora de múltiples pruebas e incluso oriunda de pruebas de carretera. Sin duda, tener por dedicación lo que otros tenemos por ‘hobby’ es todo un privilegio. Pero ¿qué hace Sandra en su tiempo libre cuando cuelga su bicicleta? ¿Cuáles son tus aficiones?

SANDRA SANTANYES. Poca cosa, vivo para y por el ciclismo y tengo mi vida montada alrededor de ello. Mi marido es ciclista y mecánico. Hace poco tuvimos el privilegio de hacer la Quebrantahuesos juntos y, aunque hubo algún roce debido al cansancio, hasta trabajamos juntos para hacer un buen tiempo. Nos gusta la bicicleta y nuestra vida esta montada así. Ahora nos hemos comprado una nueva ‘furgo’ para poder viajar más y con más bicis, jejeje. Estamos enfermos de bicis y todo el mundo nos lo dice.

Las únicas aficiones que tengo, a parte de la bici, son pasear con mi perro Duc e internet que diría que más que afición ya es casi un vicio. Intento tener al día las redes sociales, tan importantes para los sponsors, y mi web donde intento actualizarla carrera a carrera (www.sandrasantanyes.com).


ASCIGA. ¿Cuándo fue la última vez que estuviste en Galicia? ¿Qué sensaciones te trae como ciclista?

SANDRA SANTANYES. Pues hace dos años, cuando corrimos en Vigo el Open d España. Galicia me pareció increíble e corrido varias veces, he echo el Camino de Santiago y quedé flipada con los paisajes la gente y la comida ¡¡todo espectacular!!


ASCIGA. ¿Grupo de música favorito?

SANDRA SANTANYES. Me gusta casi todo; por suerte he compartido habitación con muchas personas y he descubierto muchos estilos.


ASCIGA. Viéndote en carrera, uno apostaría por Gladiator, pero ¿cuál es tu película favorita?

SANDRA SANTANYES. Jajajajajaja… Soy poco de películas pero me gusta ir al cine a ver algunas para disfrutar del paisaje, que sean épicas. Pero eso sí, si son un tostón me aburre bastante, jejeje


ASCIGA. ¿Con qué frase te motivas en carrera o qué te dices a ti misma?

SANDRA SANTANYES. Buff… me cuesta motivarme pero alguna vez he mirado un ‘report’ de Markel Irizar


ASCIGA. ¿Tu ídolo?

SANDRA SANTANYES. Sin dudarlo: Lance Armstrong.


ASCIGA. Por último, muchos jóvenes, tú lo sabrás bien, quieren comenzar en este mundillo y muchos quieren iniciarse en la competición. Pero las dificultades están a la orden del día, sobre todo si se trata de ciclismo femenino. ¿Qué les dices a todas esas chicas que están indecisas o que se echan atrás al no ver posibilidades en este deporte? ¿Qué consejos les das?

SANDRA SANTANYES. Que trabajen y mucho, que no se centren en ser campeones infantiles, que aprendan de los mayores, del sacrificio y de lo que cuesta conseguir cosas. Me indigna ir a las carreras y ver niños de 8 años con mejor material que los profesionales; los padres les hacen un flaco favor dándoles todo lo que quieren sin que valoren lo que cuesta cada cosa. ¿Qué pasará cuando este niño que con 8 años va con un XTR en el futuro el equipo que le dé una bici con XT será algo pesada?

Mi consejo es que trabajen con humildad y con ganas lo demás seguro que con  tiempo y esfuerzo llegará.


Moitas grazas, Sandra Santanyes, por tela deferencia de regalarnos uns intres do teu tempo para compartir con nós as túas opinións e experiencias. Desexámosche un gran final de temporada, moitas victorias e, sobre todo, que co enorme traballo que realizas sigas a ser esa grande embaixadora e promotora do ciclismo.

sábado, 31 de mayo de 2014

II RUTA VIKINGA CATOIRA


Calor, moita calor. Ahí podía rematar a nosa crónica da Ruta de Catoira. Pero non, alí houbo algo máis que temperaturas altas. Entre outras cousas unha ruta… non, un rutón. Pero comecemos, como se acostuma a dicir, polo principio.

Nunha esplendorosa mañá de maior, coa cor azul monopolizando o ceo, dirixinme a Catoira, terra de interminables historias e lendas ancestrais sobre os Vikingos, para participar na segunda edición da súa ruta BTT: a II RUTA VIKINGA. O éxito e a boa organización da primeira edición animaban a elo. Así que alí nos presentamos ben cedo. Procedemos entón coas formalidades de cada ruta: recollida de dorsais, lerias cos compañeiros e amigos, últimos axustes e pinceladas na bike.


Onda o pavillón municipal catoirense comezaba a acumularse un número de bikers importante, namentres os membros da organización despachaban dorsais e indicacións a ‘tutiplén’. Un total de entorno a 350 bikers fóronse colocando detrás do arco de saída. Despois dunha excelente e vistosa exhibición de Canicross (cans de tiro con bicicleta) fixen os últimos comentarios cos bikers que me acompañaban e listos para tomar a saída.


Co pistoletazo de saída, e coa intención de tomar a parte máis avanzada do grupo o antes posible, comezo a buscar ocos para adiantar posicións. Mirando ós lados e atrás observei que non era o único que estaba ocupados neses mesteres. Xa ubicado cos de adiante e unha vez finalizados os primeiros quilómetros de quecemento polas rúas e aldeas de Catoira, intento seguir o ritmo do grupo dianteiro dende a distancia. Observo como vou superando ás vítimas do ritmo dese grupo que, lenta e inexorablemente, van caendo del. E cando non o facía o ritmo daqueles, facíao a pendente ascendente pola que rodabamos, tenue pero suficiente como para facer estragos nas pernas máis animosas desas primeiras andanzas. Ainda que desisto de tentar seguilos consigo manter un ritmo constante bastante aceptable o cal, visto o que lles deparaba ós de diante, resultaba de por sí satisfactorio. O primeiro escollo técnico foi o paso pola zona dos muíños de vento. Moi vistosa, sí, pero obrigaba a andar lixeiro de pedais para acometer a subida e logo estar hábil co manillar e os freos para non probar o chan.


Logo dunha subida bastante dura, non por dureza senón pola súa lonxitude e constancia, os participantes xa iamos máis rodando máis dispersos; circunstancia perfecta para afrontar as primeiras baixadas e trialeras con marxe de manobra. A primeira destas últimas discorría por un eucaliptal no que era imposible non apreciar o traballo de desbrozadora e machada co que os membros de organización prepararan aquela baixada. E claro, coma sempre nestes casos, a nós tocounos a mellor parte: disfrutala. E iso sen deixar de lado a todos os membros dispostos en cada cruce e en cada zona perigosa, todos eles facendo as indicacións oportunas.


Así as cousas, por como se iba desenvolvendo a ruta un xa se percataba que na edición deste ano íamos ladear o mítico Xiabre, feito que respostaba tamén ó perfil máis rompepernas que se anunciaba da ruta respecto da súa anterior edición. Logo dunha divertida baixada por unha zona repleta de pedras que semellaban ameazar dende o chan en caso de caída e despois doutra trialera, demos en chegar ó avituallamento. Un avituallamento ben surtido no que a sólidos respecta pero que, tendo en conta a calor que apretaba xa entón, foi bendecido no que ó líquido se refire.


De ahí partimos a unha zona da ruta que semellaba unha montaña rusa. Subidas por paredes que facían que o corazón quixese sair do peito combinadas con vertixinosas baixadas. Permítome destacar unha baixada por unha zona de carballos pola que, ó paso que se ía baixando, ata a propia bike parecía querer dar as gracias do que se desfrutaba. Ata a molladura ocasionada polo cruce dun regato foi un detalle moi plausible.


A partires de ahí a ruta resultaba máis rodadora, coa baixada vertixinosa por algún cortalumes, feito que as pernas agradeceron. Pero tamén a vista xa que, sen desviar a atención do terreo que tiñamos diante, puidemos afastar a vista do manillar e abraiarnos co espectacular entorno dos montes polos que pasabamos. Con maior razón cando chegamos ó paseo fluvial de Catoira e puidemos rodar co constante acompañamento á dereita da desembocadura do Ulla coas emblemáticas torres de Catoira. Ata elas nos diriximos, tendo a ocasión un ano máis de poder pasar por xunto a este espectacular conxunto histórico. E velaí que os Vikinbikes, facendo honra ó seu nome, dispuxeron precisamente alí un grupo de vikingos dispostos a apupar (pacíficamente, eso sí) ós bikers. E a este grupo de tropas normandas acompañábanos na escena unha banda de gaitas. Todo o conxunto, torres, vikingos e banda de gaitas, selaron na memoria dos participantes un recordo imborrable. Todo un detallazo.


Dende ahí, e con apenas un par de quilómetros máis demos en regresar á vila de Catoira onde xa os organizadores tiñan todo preparado para a chegada dos aventureiros. Lavado das bikes e charlas con outros bikers acerca da ruta, deron lugar a unha farta de pinchos dispostos polos Vikinbikes que foron o colofón a unha gran xornada de mountain bike. ¿Algunha pega? Pois á marxe da calor, á que nada se lle pode facer salvo quedar na casa (e iso non é unha opción), apuntariamos un pequeno problema de sinalización moi puntual e, seguramente, debido ás malas artes dalgún retrasado á que a simple existencia das bicis parece molestarlle, posto que en xeral o marcado foi impecable.


En apenas dúas horas dei en completar o percorrido de 37 km pero, non obstante, tendo en conta a gran preparación e o gran traballo que en cada metro había, un quédase coa sensación de que “oxalá tivesen sido máis”. Pero iso, haberá que reservalo para a terceira edición na que os amigos do CC Vikinbike van ter moi complicado superar cualitativamente a ruta deste ano.

Aquí vos deilamos unha ligazón para vela 'on board'.
http://vimeo.com/95323845